Edula

Wakacje, czyli czy młodzież garnie się do pracy

data: 2010-06-21

Od wielu lat wśród nastolatków zarobkowa praca wakacyjna jest czymś zupełnie naturalnym. Do pracy garnie się już bowiem blisko co piąty gimnazjalista oraz  co drugi uczeń szkoły średniej.

Chętnych do pracy można znaleźć nawet wśród uczniów szkół podstawowych.

Faktem jest, że pracują coraz młodsi. Blisko 10 lat temu wakacyjnie i zarobkowo pracowało ok. 14% dzieci i młodzieży, a obecnie to już ponad 33%. Znacząco także obniża się wiek pracujących.

Najpopularniejszym narzędziem do poszukiwania pracy jest Internet. Dziś już nie ma większego problemu ze znalezieniem ogłoszeń o treści: „Mam 13 lat, szukam pracy”.

Dzieci i młodzież imają się różnych zajęć. Najczęściej są to różnego rodzaju proste prace fizyczne takie jak: zbieranie i sprzedaż owoców, roznoszenie ulotek, sprzedawanie gazet, rozkładanie towaru na sklepowych półkach. Czasami dzieci próbują też zarabiać na własną rękę oferując swoje usługi w tym: koszenie trawy, wyprowadzanie psów na spacer, mycie okien, podlewane, sprzątanie, czy mycie szyb.

Dlaczego to robią?
Cóż, motywacja jest zależna od wieku. Młodsi chcą uzbierać pieniądze na własne potrzeby, bo nie mogą liczyć na wsparcie rodziców i sami niejednokrotnie muszą być dla niej oparciem, a przynajmniej wydaje im się, że są w stanie jakoś odciążyć rodziców. Często zarabiają też na szkolne podręczniki.

Młodzież gimnazjalna miewa już zwykle inne priorytety. Poza zarabianiem na swoje indywidualne potrzeby, gadżety czy wymarzony wyjazd wakacyjny pracę w okresie wolnym od szkoły traktują często jako możliwość zdobycia pierwszych doświadczeń. Pierwsza praca tego typu to dla nich nierzadko szkoła życia, w której można nauczyć się obowiązkowości, sumienności oraz szacunku dla pracy i pieniędzy.

Podobnie pracę wakacyjną traktują licealiści, ale często też chcą zarobkowo pracować, aby nie spędzać wakacji przed komputerem czy telewizorem i wykorzystać konstruktywnie kilka miesięcy.

Zdarza się jednak, że pierwsze doświadczenia związane z pracą nie są przyjemne. Dzieci bywają wykorzystywane, często nie otrzymują wynagrodzenia uzgodnionego wcześniej z pracodawcą, najczęściej pracują na czarno.

Dziecięce zarobkowanie zyskuje coraz szerszą akceptację społeczną, ale nie wszyscy rodzice są przekonani do tego typu samodzielnej działalności. Jeżeli więc Twoje dziecko chciałoby iść do pracy, a Ty nie jesteś przekonany , koniecznie porozmawiaj o tym z dzieckiem, wysłuchaj argumentów dziecka i sensownie przedstaw swoje. Jeśli bowiem po prostu zakażesz dziecku pracy możesz być nieświadomy, że Twój nastolatek i tak zrobił co chciał, zwyczajnie uznając, że nie masz racji i tyle.

Jeśli jednak jesteś w stanie zgodzić się na to, aby Twój nastolatek wykonywał pracę – również z  nim porozmawiaj, utwierdź go w przekonaniu, że może na Ciebie zawsze liczyć, możesz też pomóc dziecku wybrać ofertę, sprawdzić pracodawcę i uprzedzić o ewentualnych zagrożeniach czy nieprzyjemnościach jakie mogą go w pracy spotkać.  Pamiętaj jednak, żeby NIE STRASZYĆ PRACĄ.

Podczas pierwszej pracy nastolatek może zarówno bardzo szybko się zniechęcić jak i złapać życiowego bakcyla i pasję. Jeśli zatem nie widzisz specjalnych zagrożeń i niebezpieczeństw wynikających z wakacyjnej pracy – pozwól nastolatkowi spróbować.

Warto jednak także wiedzieć co na to prawo.
Polskie prawo mówi, że nie wolno zatrudniać dzieci poniżej 14 roku życia. Miedzy 14 a 16 rokiem życia nastolatki mogą zajmować się pracą jedynie w firmach ukierunkowanych na działalność sportową, kulturalną, artystyczną i reklamową.

Za każdym razem niezbędna jest jednak zgoda inspekcji pracy i zgoda rodziców.

Zatrudnianie nieletnich niezgodnie z prawem jest surowo karane.

Prawne uregulowania dotyczą również czasu pracy. Dzieci do 16 roku życia nie mogą pracować dłużej niż 6 godzin dziennie, później czas pracy przedłuża się wraz z wiekiem  do 8 godzin, ale młodociany pracownik nie może być zatrudniany ani w godzinach nadliczbowych, ani nocą, nawet jeśli on sam wyraża na to zgodę.

Redakcja Edula.pl